امامی که پیامبر او را مایه نجات امت خواند

خاکهای گرم بقیع را فقط می توان به شوق دیدار با حضرت یار تحمل کرد.چگونه است که شیعه باشی و بر سنگ فرشهای زمینی گام بگذاری که قرن ها پیش نامش کوچه بنی هاشم بوده است ونجوای رنجهای فاطمه(س) را از گوشه های تاریخ بشنوی و بخواهی بی تفاوت از کنار بقیع عبور کنی؟

وقتی گوشه چشم نمناکت به صورتهای قبور مطهری می افتد که نه نامی برآنهاست ونه چراغی، دلت می خواهد تمام فریاد تاریخ را به یکباره بر سر ظلم بکشی.
باورش نه تنها برای ما که برای بسیاری از غیر مسلمانان سخت است که دردانه و نو دیده رسول خدا در بین این قبرهای بی نشان مدفون است.
حافظه تاریخ را نمی شود از دلداگی رسول خدا به پسران فاطمه پاک کرد. هیچ قدرتی نمی تواند حضور حسن(ع) را در محضر درس حضرت ختمی مرتبت منکر شود و سخنان رسول مهر را در باب بزرگی آزاد مرد تاریخ شیعه بی اساس بداند که او جانشین برحق خاتم پیامبران بود و نور دیده اش.
اما چگونه است که دیو صفتان تاریخ دیده بر همه این نیک سرشتی ها بستند و خلیفه خدا را بر نتابیدند.
*مرامنامه اخلاقی امام حسن(ع)
در احادیث و روایات بسیاری آمده است که امام مجتبی(ع) شبیه فرد به رسول خدا از نظر فضایل اخلاقی بوده اند.
حجت الاسلام سید محمد کاظم طباطبایی با بیان این مطلب که برداشت تک بعدی از شخصیت حضرات معصومین ما را ازشناخت کامل و جامع آنان محروم می سازد، می گوید: نگاه ما به امام حسین(ع) حسن ممکن است نگاه به یک شخصیت سیاسی باشد که با معاویه روبرو شده و یا نگاهی گسترده تر باشد که تمام ویژگی های ایشان را به صورت جامع ببینیم. اما نکته حایز اهمیت درباره امام حسن(ع)، بعد اخلاقی شخصیت ایشان است. امام مجتبی چه در بعد رفتارهای شخصی و فردی و چه اجتماعی سرآمد مردم عصر خویش بودند.
وی با اشاره به اینکه امام حسن مجتبی در بذل وبخشش اموال خود به فقرا نمونه ای مثال زدنی هستند، اظهار می دارد: حضرت مجتبی(ع) به اموال نگرش الهی داشتند و به دلیل همین ویژگی نیمی از اموال خود را به فقرا و مستنمندان بخشیدند. علاوه بر این سخاوت و میهمان نوازی امام دلیل دیگری بر وجود این نگرش در حضرت می باشد.
این عضو هیات علمی دارالحدیث ادامه می دهد: در تاریخ آمده است که آن دسته از طبقات اجتماعی که به دلیل شرایط مادی یا جسمی مورد بی توجهی و بی مهری دیگران قرار می گرفتند، مورد توجه امام بوده واز کمکهای ایشان بهره می بردند.
طباطبایی با بیان این نکته که برخی می گویند حضرت مجتبی(ع) در بخشش اموال خود به قدری افراط کردند که خود از تمکن مالی خارج شده اند، تصریح می کند: شیوه زندگی ائمه هم در زندگی فردی و هم زندگی اجتماعی «اعتدال» بوده است. بنابراین بخشش دارایی امام حسن(ع) به معنی بخشش همه دارایی نبوده است و ظاهرا مراد این است که حضرت اموالی را که افزون برسرمایه اصلی زندگی خود داشتند به فقرا می بخشیدند.
*سیاست نجات بخش
یکی دیگر از خصایص امام حسن(ع) که بازهم نشان از سخا و جود آن حضرت دارد، برخورد آن امام همام با نامهربانی های اجتماعی و سیاسی مردمان هم عصر خویش و انتخاب سیاستی بود که باعث شد تا امتی را از مرگ جان ونفس نجات دهد.
آن واقعه تاریخی که باعث شد امت محمد(ص) به واسطه تصمیم هوشمندانه امام مجتبی از آن نجات یابند، تن دادن آن حضرت به صلح بود. ماجرایی که تا قرنهای پس از آن موجب شد خوراک سمی عده ای سودجو برای گفتن انواع تحلیل های پوشالی و تهمتهای ناجوانمردانه فراهم شود و جماعتی ناآگاه را نیز به دنبال خود بکشانند.
امام مظلوم ما چه در دوره حیاتش و چه پس از آن از حرفهای این جماعت در امان نبود در حالیکه پیغمبر خوبان سالها قبل او را نجات دهنده امتش از مرگ دانسته بود.
حجت الاسلام دکتر آقانوری عضو هیات علمی دانشگاه ادیان و مذاهب با بیان اینکه دوری از تفرقه و وحدت اجتماعی مسلمانان به منزله یک هدف نزد اهل بیت بوده است می گوید: در دوره امامت حضرت مجتبی (ع) معاویه که از دوره خلافت امام علی(ع) فکر قدرت در سر داشت، بدون توجه به سرنوشت اسلام و مسلمین به جاسوس پروری و آغاز جنگی نابرابر در برابر ملتی که منسوب به امام حسن بودند پرداخت.
شرایط آن روزگار چنان بود که اگر امام به جنگ ادامه می دادند باعث می شد کشتار بزرگی در بین امت پیامبر رخ دهد. اما امام حسن(ع) با پذیرش صلح و ارایه صلح نامه ای که مفاد آن نشان از هوشمندی سیاسی آن حضرت داشت از این اتفاق ناگوار پیشگیری کردند و با در نظر گرفتن مصلحت عمومی مسلمین مانع خونریزی و اختلاف بین مسلمین شدند.
امام حسن(ع) خود دراین باره فرمودند:من امید دارم که خیرخواه ترین فرد برای مردم باشم. من به همان اندازه که ناظر بر منافع خویشم به منافع شما نیزمی اندیشم. اکنون طرح صلح و اشتی را در نظر دارم. درباره آن به من اعتراض نکنید. هرچند برخی از شما آن را دوست ندارید اما چنین کاری برای شما از ایجاد شکاف در میان مسلمانان که آن را ترجیح می دهید بهتر است. بخصوص که می بینم اکثر شما از جنگ بیزارید و نسبت به آن مردد هستید.
از این رو من این را خردمندی نمی دانم که چیزی را که شما دوست ندارید بر شما تحمیل کنم.

برچسبها: امام حسن