مسلم بن عقيل

مسلم بن عقيل اولين شهيد واقعه کربلاست که به پيشواز شهادت رفت، او فرستاده امام(ع) بود، براي محک مردم کوفه، اما کوفيان پايبند به عهد خود نبودند و در اين معرکه سيه روي شدند.
خوش بود گر محک تجربه آيد به ميان
تا سيه روي شود هرکه در او غش باشد
مسلم بن عقيل پسرعموي امام زمان خويش بود و پا در رکاب آن حضرت داشت و تا آخرين نفس لحظه اي کوتاهي نکرد. پنجم شوال بود که پس از مرارتها سرانجام به کوفه رسيد و ابتدا در منزل مختار ثقفي سکونت کرد، مردم کوفه خبر ورود مسلم را شنيدند و دسته دسته براي بيعت آمدند و عدد آنها را بين هجده تا چهل هزار نفر شمرده اند، اين بيعت باعث شد تا مسلم نامه اي به امام بنويسد و ايشان را از وفاداري مردم کوفه مطمئن کند تا اينجا هنوز والي کوفه نعمان بن بشير انصاري است، اما ناگهان ابن زياد وارد کوفه شد و با ايجاد يک فضاي کاملاً امنيتي پليسي، دل مردم کوفه را که به مويي بند بود، خالي کرد و باعث شد تا اطراف مسلم خالي شود و مسلم بن عقيل در ميان قوم نابکار کوفه گرفتار ابن زياد شود.
او را به شهادت رسانيدند و او در آخرين لحظات اميد داشت که پيامش به امامش برسد که «به کوفه نيايد» هرچند کار از کار گذشته بود و در مسير تقدير الهي هيچ چيز نمي توانست مانع شود.
اما چه شد که مسلم، مسلم شد؟ به گذشته او که نگاه مي کنيم، مي بينيم که به روشني مي درخشد و جايي در تاريکي ندارد، او از خاندان پيامبر است، پدرش عقيل از مردان بزرگ روزگار بود که در علم انساب تبحر خاصي داشت و همو بود که ام البنين(س) را براي همسري امام علي(ع) انتخاب کرد و حاصلش اباالفضل العباس(ع) بود.
پيامبرگرامي اسلام(ص) نيز به اين يار باوفاي امام علاقه اي ويژه داشت، آن طور که در تاريخ آمده است، روزي حضرت علي(ع) از پيامبر(ص) پرسيدند، آيا شما عقيل را دوست داريد؟ فرمود آري و بعد رو به فرزندش کرد و فرمود او(مسلم) در راه محبت فرزند تو کشته مي شود و اشک ديده مؤمنان براي او فرو مي ريزد و فرشتگان مقرب الهي براي او درود مي فرستند و آنگاه اشک در چشمان مبارکش حلقه زد تا جايي که فرمود «از آنچه پس از من بر سر خاندانم مي آيد، به خدا شکايت مي آورم».
و اي کاش اين پيام مسلم به امام مي رسيد که:
اهل کوفه همه پيمان شکنند
خود نمک خوار و نمک دان شکنند
صبح با من همگي پيوستند
اما شب در خانه به رويم بستند