حبيب بن مظاهر اسدي

پيرمردي سالخورده و سپيدموي با چهره اي نوراني ازنمازشبهاي عاشقانه و با کوله باري از وفاداري ها و دررکاب امام زمان خود بودن. آن هنگام که شنيد امام زمانش ازمدينه مهاجرت کرده و زيرباربيعت با يزيد نرفته است بزرگان کوفه را جمع کرد تا مفهوم اين هجرت را برايشان آشکارسازد. دوستان و دلدادگان ولايت دورهم جمع شدند و نامه ها به امام نوشتند و او را به کوفه خواندند، هرچند جزعده قليلي برعهد خود پايدارنماندند. حبيب بن مظاهراسدي همان بود که نامه نوشت و برسرعهد و پيمان ازجان گذشت. او که ازقبيله بني اسد بود و ازبزرگان کوفه درقيام مسلم بن عقيل به همراهي مسلم بن عوسجه که دو يارقديمي بودند شرکت جست اما ورود ابن زياد و ايجاد جو رعب و وحشت باعث شد تا بين ياران فاصله بيفتد و مسلم بن عقيل تنها بماند، ازطرفي حبيب بن مظاهرو مسلم بن عوسجه به طرف کاروان امام حرکت کردند و درياري رساندن به امام ازهيچ کاري کوتاهي نکرد، تا جايي که براي يارگيري روزتاسوعا ازکربلاخارج شد و به قبيله خود رفت و توانست نود نفر را همراه خود کند و چون خبر به عمرسعد رسيد چهارصد نفررا به مقابله با آنها فرستاد و آنها را تاراند و حبيب توانست دوباره به سپاه امام بازگردد و اين يعني سختکوشي و تلاش براي ياري امام هر چند به ظاهر اميدي به آن نمي رفت.حبيب بن مظاهر در شب عاشورا از کساني بود که شوخي مي کرد و خوشحال بود و وقتي به او خرده گرفتند که اين چه حالت است گفت فاصله ما تا بهشت و نعمتهايش به اندازه حمله دشمن است به ما، چرا خوشحال نباشم؟!
درباره نحوه شهادت او نوشته اند؛ آن هنگام که حضرت امام حسين (ع) قصد اقامه نمازظهرفرمود، يکي ازدشمنان صدا زد که نمازاو پذيرفته نيست، دراين هنگام حبيب فرياد برآورد که نماز خاندان رسالت قبول نيست و نماز تو قبول است! و با شمشيربه صورت اسبش زد و او زمين خورد ياران آن ملعون براي نجات رفيقشان حمله کردند و نبردي بين آنها و حبيب درگرفت که به شهادت تاريخ عده اي ازآنها را ازبين برد تا شخصي به نام «بديل» ضربه اي به او زد که ازاسب پايين افتاد و ديگري نيزه اي به او وارد کرد. بديل خود را به حبيب رسانيد و سرازبدنش جدا کرد و در نهايت شد آنچه که سالها به انتظارش نشسته بود.